Pancerz klatki piersiowej

Kirys: pancerz na klatkę piersiową i plecy

W średniowieczu pancerz ciała rozwijał się w zawrotnym tempie, a jednym z jego najważniejszych elementów był kirys: pancerz na klatkę piersiową i plecy, który całkowicie chronił tułów. Podczas gdy we wczesnym średniowieczu noszono głównie kolczugi, od XIV wieku powstał coraz bardziej zaawansowany system stalowych płyt, które razem tworzyły elastyczny, a jednocześnie bardzo wytrzymały zbroja. kirys, składający się z napierśnik i płyty plecowej, stał się sercem średniowiecznego pancerza rycerskiego.

Plakart

Wiele średniowiecznych kurtek pancerza było uzupełnionych o dodatkową ochronę dolnej części brzucha i bioder. Ważnym elementem była plakart, wzmacniająca płyta, która osłaniała dolną część tułowia. Ta płyta była często przymocowana nad napierśnik i mogła być zamocowana na stałe lub przesuwana dla większej swobody ruchu. W szczególności w niemieckich gotyckich zbrojach plakart była bogato zdobiona głębokimi liniami i żłobieniami, co nie tylko dodawało jej elegancji, ale również wzmacniało stal.

Faulds i tasety

Pod plakart znajdowały się faulds: poziome, zachodzące na siebie stalowe lamelki, które jak rodzaj metalowego spódnica otaczały biodra i talię. Faulds były na tyle elastyczne, by umożliwić ruchy podczas walki, ale wystarczająco wytrzymałe, by odpierać uderzenia i strzały. Na dolnej części można było przymocować tasety, płyty chroniące uda – niezbędne dla rycerzy zarówno konnych, jak i pieszych.

Z tyłu często noszono culet, podobną konstrukcję z lameli, która chroniła dolną część pleców i pośladki. W ten sposób kirys, plakart, faulds, culet i tasety tworzyły pełny średniowieczny pancerz tułowia, który oferował zarówno ruchliwość, jak i maksymalną ochronę. Te elementy zbroi stały się charakterystycznymi elementami rycerskiego wyposażenia w późnym średniowieczu i renesansie.